Pisała artykuły, sztuki teatralne, wiersze.
Dzięki niej świat poznał Witolda Gombrowicza. Przekazała dalej maszynopis Ferdydurke i powieść zyskała pierwsze dobre recenzje. Promowała twórczość brata, przesyłała recenzentom teksty dramatów.

Z jednej strony postrzegana jako stara panna i dewotka. Z drugiej – silna i niezależna kobieta.

Jaka naprawdę była Irena Gombrowicz?

Czy przysłaniał ją blask młodszego brata?

Aleksandra Gąsowska, badaczka i literaturoznawczyni, ujawnia pseudonim, pod którym Irena publikowała własne teksty, odnajduje nieznane artykuły, wiersze i sztuki teatralne oraz przytacza fragmenty korespondencji rodzeństwa. To opowieść o dotąd nieznanej kobiecie: starszej siostrze, publicystyce, działaczce i ziemiance, która przez lata pozostawała w cieniu, a mimo to realnie kształtowała historię polskiej literatury.

Kobiety na zdjęciu są do siebie bardzo podobne, prosty strój, subtelne ozdoby, twarze bez uśmiechu. To matka i babka Ireny i Witolda, uroczego chłopca z prostą, niczym od linijki grzywką. Po lewej Irena – ma na sobie ciemną sukienkę sięgającą do kolan. To jeszcze fason dla podlotka. Starsze kobiety noszą suknie do samej ziemi. Minie kilka lat, zanim odważą się założyć wygodniejsze ubranie, bardziej praktyczne. Teraz, beztrosko korzystając z końca słonecznych dni, nie wiedzą jeszcze, jak ich życie zmieni się za kilka lat