Historia 120-lecia lubelskiego muzeum splata się z postaciami donatorów, którzy przekazywali swoje zbiory, współtworząc dziedzictwo instytucji. W ramach obchodów jubileuszu Muzeum Narodowe w Lublinie przygotowało całoroczny cykl prezentacji darów. Jest on hołdem dla wszystkich, którzy swoją pasją i zaangażowaniem przyczynili się do powstania oraz zachowania kolekcji dla przyszłych pokoleń.  Cykl pokazów jubileuszowych inicjuje pokaz prac Tadeusza Baranowskiego „Żyję tylko od obrazu do obrazu”. Otwarcie pokazu 27 marca 2026 roku (piątek) o godzinie 17.00.

Tadeusz Baranowski rozwijał umiejętności artystyczne na Wydziale Grafiki i Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Należy do najwybitniejszych polskich artystów komiksu. Jego prace wyróżnia inteligentna satyra i surrealistyczny, oparty na absurdzie humor. Stworzył postaci Bąbelka i Kudłaczka, Szlurpa i Burpa, Orient Mena, Profesorka Nerwosolka i Entomologii. Jest artystą wszechstronnym – grafikiem, ilustratorem, rysownikiem, malarzem, autorem tekstów. Jego działalność malarska, do której powrócił po latach tworzenia komiksów, wynika z poszukiwania nowych form wyrazu odwołujących się do pojęcia trzeciego wymiaru – pozbawionej iluzji realnej przestrzeni. Baranowski traktuje proces twórczy jako istotny element dzieła sztuki. Identyfikuje go z mozolnym, niemal kontemplacyjnym aktem konstruowania, będącym rezultatem żmudnego nakładania na płótno wielu warstw materii. Działanie artysty jest związane z akcentowaniem zróżnicowanej faktury obiektu, zarówno tej malarskiej, wynikającej z fizycznych właściwości tworzywa – chropawej struktury farby, impastów czy widocznych pociągnięć pędzla, jak i włączanych w przestrzeń dzieła elementów pozamalarskich. Pleksi, tkaniny, polistyren, tektura, spróchniałe drewno, patyki czy korzenie budują trójwymiarową powierzchnię obrazu i tworzą złożony, wielowarstwowy konglomerat. Zepchnięte w rejony mało znaczącej materii tworzywa za sprawą artysty zostają nobilitowane i przechodzą przemianę w poszukiwaniu nowych znaczeń. W kolejnych warstwach struktur ujawniają się anatomie biologicznych organizmów, sugestie pejzaży czy odległe echa martwych natur. Inne kryją w sobie bliżej nieokreślone, niedopowiedziane formy, które – pozbawione realnych odniesień – niczego nie sugerują odbiorcy.

Tadeusz Baranowski i jego siostra Joanna Siemiątkowska należą do grona donatorów Muzeum Narodowego w Lublinie. Dar złożony z blisko stu siedemdziesięciu prac – rysunków i rzeźb – pozwala przywrócić Lublinowi pamięć o ich ojcu, wybitnym lubelskim twórcy i pedagogu, Eugeniuszu Baranowskim

Eugeniusz Baranowski

Nowatorstwo i indywidualność poszukiwań Eugeniusza Baranowskiego (1916–1988) czynią go jednym z najciekawszych twórców lubelskich. Działalność artystyczna twórcy zdominowana została przez aktywność pedagogiczną i pozostaje nieznana szerszemu odbiorcy. Baranowski kształcił się w pracowni malarstwa Antoniego Michalaka na Wydziale Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Państwowej Szkole Technicznej we Lwowie (1937). W 1956 roku obronił dyplom na Wydziale Rzeźby warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, a zdobytą wiedzę przekazywał wychowankom Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Lublinie, którego był nauczycielem i dyrektorem. Przekazany do zbiorów muzeum zbiór prac ukazuje różnorodność działań twórcy — od czytelnych odniesień do rzeczywistości we wczesnych rysunkach po szkice koncepcyjne, do form rzeźbiarskich.