O wydarzeniu
Jak wygląda praktykowanie sztuki w czasie wojny? Jak zmienia się rola artystów/artystek, kuratorów/kuratorek i instytucji kultury wobec doświadczenia przemocy i głębokiej zmiany społecznej? Jak sztuka może wspierać procesy radzenia sobie z doświadczeniem przemocy?

język wydarzenia: polski/ukraiński; tłumaczenie: Volodymyr Dyshlevuk; brak tłumaczenia na PJM
czas trwania: ok. 2 h
wstęp wolny

W rozmowie wezmą udział: Inga Levi, Halyna Hleba, Petro Vladimirov oraz Anna Łazar; prowadzenie: Sylwia Hejno.

Zapraszamy na spotkanie i debatę poświęconą praktykom artystycznym powstającym w czasie wojny oraz sposobom opowiadania o tym doświadczeniu poprzez sztukę. Interesuje nas nie tylko to, jak artyści i artystki reagują na rzeczywistość wojny, ale także jak ją interpretują, selekcjonują i mediują.

Punktem wyjścia do rozmowy będą współczesne praktyki artystyczne i kuratorskie związane z Ukrainą, a także pytania o pamięć, archiwum, wspólnotowość i odpowiedzialność kultury wobec rzeczywistości wojny. Istotnym zagadnieniem będzie również rezyliencja, rozumiana zarówno jako zdolność artystów do pracy w warunkach kryzysu, jak i jako potencjał sztuki do budowania odporności psychicznej, emocjonalnej i społecznej wśród widzów i odbiorców.

Spotkanie towarzyszy wystawom Pavla Kovacha „Hoc est corpus meum” (do 31.05.2026) oraz Stanislava Turiny „To niebo nic o mnie nie wiedziało […] odcisk paznokcia” (do 28.06.2026), realizowanym w ramach projektu „Praktyki sztuki w czasie wojny”.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego