Informacje różne z Lublina i regionu

   

GRUDZIEŃ 2018 W DZIELNICOWYM DOMU KULTURY „WĘGLIN”



* 1.12.2018, godz. 10.30 – „Mroźna Północ”, warsztaty z cyklu „Dziecinada – mały cyrk”

* 1.12.2018, godz. 12.15 – „Obieramy kierunek”, warsztaty w ramach cyklu „Dzielnicowy Klub Żonglerski”

Zapraszamy na kolejne spotkania Dzielnicowego Klubu Żonglerskiego!
15.09., 29.09., 13.10., 27.10., 10.11., 24.11., 1.12., 15.12.2018, godz. 12.15-13.45
Prowadzenie: Marcin Borkowski, Przemysław Buksiński, Monika Kalinowska
Kontakt–Monika Kalinowska /Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. / 81 466 59 16
Koszt udziału – 5 zł
Zapisy –Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Po roku poznawania cyrku, próbowania swoich sił i rozwijania pasji obieramy kierunek.Zapraszamy wszystkich chętnych, zdecydowanych i zdeterminowanych do systematycznego treningu oraz wspólnego tworzenia pokazu. Razem przekroczymy kolejne granice własnych możliwości w pracy z ulubionym sprzętem cyrkowym. Z pomocą specjalistów będziemy ćwiczyć umiejętności potrzebne na scenie. Połączymy pasje w wielkie show!

Przyjdź, pokaż co potrafisz i rób co lubisz!

„Dzielnicowy Klub Żonglerski” to cykl Dzielnicowego Domu Kultury „Węglin”, stworzony dla osób, które chcą żonglować i ćwiczyć na różnych sprzętach cyrkowych.To przestrzeń stworzona dla pasjonatów aktywnego spędzania czasu wolnego. DKŻ to szeroki wachlarz możliwości rozwoju swoich umiejętności, spotkania z ciekawymi ludźmi, wspólny trening. Profil i charakter stworzymy razem, by odpowiadał naszym oczekiwaniom i umiejętnościom. Pożonglujemy doświadczeniami i marzeniami. Razem stworzymy Klub na naszą miarę.

Zapraszamy do kolorowej sali wyposażonej w różnorodny sprzęt. Chustki, piłeczki, obręcze i maczugi do żonglowania. Do innych manipulacji diabolo, różne kije, talerze. Monocykle do jeżdżenia i kula do chodzenia. Jeśli pojawią się chęci i pogoda będzie sprzyjać, potrenujemy na zewnątrz: z dziećmi, wnukami, znajomymi. Rekomendujemy wygodne stroje i otwartość na nowe umiejętności.Koordynacja i pomysł – Monika Kalinowska.

Cykl „Dzielnicowy Klub Żonglerski” realizowany jest przy wsparciu Carnavalu Sztukmistrzów i Polskiego Stowarzyszenia Pedagogów i Animatorów KLANZA oraz objęty patronatem Kuglarstwo.pl

* 2.12.2018, godz. 17.00 – „Pociąg do…”, spektakl w wykonaniu grupy Prawie Teatr – warsztat teatralny dla dorosłych

Czas trwania – 40 min
Scenariusz i reżyseria: Bogusław Byrski i Wioletta Tomica
Kontakt – Paula Krać,Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. , 81 466 59 16
Wstęp wolny
Nie obowiązują zapisy
Miejsce – sala widowiskowa
Spektakl przeznaczony jest dla widzów od lat 16.
Zapraszamy na kolejną prezentację spektaklu grupy Prawie Teatr – warsztaty teatralne dla dorosłych.
Spektakl oparty jest na scenariuszu, stworzonym wspólnie przez uczestniczki warsztatów, pod okiem instruktorów: Bogusława Byrskiego i Wioletty Tomicy. To zmyślona historia, która mogłaby się przydarzyć każdemu z nas…
Jakie tajemnice może kryć podróż?
Czy odważysz się wejść do naszego pociągu?
Czy odkryjesz w nim swoją historię?
Pociąg zabierze nas w nieznaną podróż.
Tylko dokąd ten pociąg zmierza?
Zbrodnia to niesłychana… zadzierzgnięcie krwawe… chcąc uniknąć kary ucieka, osoba siedząca w przedziale była… winien być ukarany śmiercią… krzyki ją wzywały… ta małpa jest harda, ma na imię…
Występują:
Edyta Dyrka
Agata Dzioba
Alicja Fornalik
Anita Łucjan-Kowalska
Mirella Nawracała-Urban
Agata Skałecka
Aneta Sitarz
Agata Szymaniak
Aleksandra Igras
Diana Gołąb
Więcej informacji o warsztatach Prawie Teatr – warsztat teatralny dla dorosłych


* 6.12.2018, godz. 18.00 – „Moby Dick”, pokaz filmu w ramach cyklu „Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – Trans-literacje”


wg powieści Hermana Melville’a pod tym samym tytułem
Reżyseria– John Huston
Scenariusz– Ray Bradbury
Obsada: Gregory Peck, Richard Basehart, Leo Genniinni
Kurator cyklu – dr hab. Rafał Szczerbakiewicz
Wstęp wolny

Niektórzy z krytyków piszą, że dla wielkiego mistrza – Johna Hustona to było upokorzenie. Nie sprostał epickiemu rozmachowi tej jednocześnie poetyckiej powieści. Z całą pewnością była to najambitniejsza adaptacja klasyki literackiej w dziejach Hollywoodu. Z tego powodu reżyser w ogóle nie myślał o sukcesie. Myślał o spotkaniu na szczycie z arcydziełem amerykańskiej literatury. Zarazem książka i film pozostały w odbiorze po latach centrum doświadczenia wybitnego reżysera. Epicentrum jego artyzmu... Nigdy wcześniej film nie był do tego stopnia esejem i refleksją o literaturze. W tym sensie adaptacja pozostała w dużej mierze dziełem otwartym. „Moby Dick” jest całkowitym usprawiedliwieniem twórczości Hustona, szczytem jego ekspresji i jego myśli. Biały Wieloryb jako metafora mieści w sobie wszystkie jego artystyczne i moralitetowe obsesje. Pisał w liście podczas realizacji filmu: „Chcemy, aby ludzie podczas seansu konfrontowali się z konkretem ludzkiego doświadczenia, nie pozwalamy im odsłuchiwać tekstu książki na ekranie.” Ale w końcu, co Hollywood mógłby zrobić z wielorybem, który rzekomo reprezentuje naturę, całe zło kosmosu, niewidzialne siły wszechświata, prawdę, białą duszę Ameryki, freudowskie superego i Boga? (wymieniamy zaledwie kilka pomysłów interpretacyjnych pojemnego symbolizmu Melville’a). Nie wspominając o nośności postaci Achaba, który musi być mieszanką pierwszego człowieka: Adama, Prometeusza, Don Kichota, Ulissesa, Jonasza i swego hebrajskiego imiennika Ahaba. Nic dziwnego, że Gregory Peck miał z tą rolą kilka niebagatelnych problemów. Sam rozmiar powieści: ilość epizodów i dyskursów refleksyjnych bezpowrotnie straconych w procesie adaptacji był często wymieniany jako prawdopodobnie najbardziej zniechęcająca cecha skrótowej z konieczności ekranizacji. Huston i wielki prozaik fantastyczny Ray Bradbury, który był odpowiedzialny za scenariusz, często wspominali o tym w wywiadach i we wspomnieniowej humoresce Bradbury'ego z filmowego planu. Bez wątpienia doprowadziło to do wielu koniecznych cięć w tekście, ale także do towarzyszących im kondensacji i przemieszczeń (lub substytucji) – które nie zawsze pozytywnie wpływają na spójność opowieści. Melville’a ubyło. Ale filmowy poemat można też czytać z Hustonem jako pierwszym i nadrzędnym narratorem. Wtedy to on nawiedza powieść poprzez swą niemal „niemożliwą adaptację”. Nawet jeśli Melville potraktuje go jako równego sobie, równego jemu – Wieszczowi, Huston gra swój „monolog” ludzką słabością, jest w filmie naszym – widzów – rzecznikiem. Jest jedynie „słabym” filmowym uczniem, nieheroicznym w porównaniu z wielkim Melville'em. A jednak ich związek jest więcej niż owocny: mamy oto film, który nosi cechy obu swoich rodziców, ale jest zarazem niezależnym i pasjonującym bytem artystycznym. Do dzisiaj pobudza do refleksji i imponuje rozmachem inscenizacyjnym i stylistycznym.

Opis cyklu:
AKADEMIAZAPOMNIANYCH ARCYDZIEŁ FILMOWYCH– Trans-Literacje
Szanowni Państwo, sztuka filmowa w obrębie projektu nowoczesnej cywilizacji jawiła się jako synkretyczne złożenie najlepszych możliwości i tradycji artystycznej ekspresji literatury, teatru, malarstwa, muzyki etc. W konstrukcji masowej cywilizacji niemal miała zastąpić wszystkie sztuki tradycyjne. Nie da się jednak ukryć, że klasyczne kino w poszukiwaniu ciekawych dla widza tematów całymi garściami czerpało z narracyjnych zasobów historii literatury. Od zarania swych 100-letnich dziejów kino eksploatowało problematykę ekranizacji i adaptacji dzieła literackiego na ekranie. Na początku ekranizacje były oczywiście dość schematyczne i odtwórcze. Wczesne filmoznawcze teorie „przyliterackości” filmowej narracji sugerowały, że filmowe opowiadanie winno wiernie naśladować literackie techniki. Z czasem opinie takie były dekonstruowane i korygowane przez ekranowe eksperymenty awangardy i kina autorskiego. Doświadczenia kina artystycznego nie pozostawały bez echa w Hollywoodzie. Tak ambitni i utalentowani twórcy jak Wyler, Ford, Huston, Stevens, Mankiewicz, Minelli czy Kramer nie ustawali w swoistym wyścigu z literaturą – wytrwale walcząc z utartą opinią, że filmowa adaptacja niemal musi być wtórna i płaska wobec literackiego pierwowzoru. W naszym tegorocznym cyklu będziemy obserwowali TRANSFORMACJE językowego medium literatury w skomplikowaną strukturę filmowego wehikułu. Zagłębiając się w dzieje dźwiękowego kina anglosaskiego od lat 30-tych do lat 70-tych spróbujemy pokazać reprezentatywne przykłady wiernych ekranizacji, a z drugiej strony adaptacyjne wariacje ilustrujące różnorodne możliwości filmowości. Zależy nam na zobrazowaniu współdziałania obu sztuk i zarazem ich wzajemnie uzupełniającej się wrażliwości w mimetycznych efektach opisywania świata. Różnice między artystycznym językiem literatury i filmu, a zarazem zasadniczą jedność w obrębie przekazu głębokich treści najcelniej odzwierciedlą przykłady uznanych adaptacji wybitnych utworów literackich, tak by oba artystyczne media były siebie godne, a czasem wręcz wobec siebie konkurencyjne. Zapewniamy Państwa, że tegoroczny program wypełnią dzieła spektakularne, fascynujące, poruszające i dające po latach od ich powstania wciąż świeży namysł nad ludzkim światem.

* 7.12.2018, godz. 10.15 – „Ceramiczny anioł cz. 2”, spotkanie dla Seniorów z cyklu „Klub Aktywni Plus”
Klub Aktywni Plus
Koordynatorka – Monika Spuz-Szpos
Kontakt, informacje – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Wstęp wolny
Piątki, 10.15-12.15

* Ceramiczny anioł cz. II - 7.12.2018
Prowadzenie – Joanna Kowalska-Wolszczak
Kontynuacja listopadowego spotkania. Na zajęciach dokończymy anioły z gliny szamotowej, ozdobimy szkliwami i szkłem. Po wypaleniu anioły będzie można odebrać w DDK „Węglin”.

* Zimowy krajobraz w kuli - 14.12.2018
Prowadzenie – Monika Spuz-Szpos
Coraz rzadziej Święta Bożego Narodzenia są białe, dlatego stworzymy mini zimowy krajobraz. Skleimy mini domki, płotki i choinki, nałożymy sztuczny śnieg, sople i brokat, a całość zamkniemy w kuli z pleksi.

Klub Aktywni Plus został stworzony dla osób 50+, które chciałyby w DDK „Węglin” w sposób twórczy i aktywny spędzić piątkowe przedpołudnia. Spotkania z gośćmi, warsztaty, dyskusje tematyczne, wymiana doświadczeń i wniosków, a przede wszystkim twórcze i kreatywne spędzanie wspólnie czasu w miłej atmosferze, przy kawie i herbacie. Serdecznie zapraszamy! Koordynatorka Klubu – Monika Spuz-Szpos

* 8.12.2018, godz. 10.30 – "Świąteczna codzienność", otwarcie instalacji w ramach projektu "Ach, sztuka!", wstep wolny.


Kontakt – Marzena Miszczuk-Głowacka Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. , 81 466 59 16


Instalacja Świąteczna codzienność, którą możemy zobaczyć w „Kiosku ze sztuką” nawiązuje do zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia. W „Kiosku ze sztuką” zwracamy uwagę na inny wymiar świętowania. Rodzina Tuszewskich w składzie Paula (Mama), Jasiek (Tata), Róża (Córka), Kosma (Syn) podjęła wyzwanie i wykonała instalację z ozdób świątecznych. W swojej prozaicznej codzienności odnaleźli chwilkę na świętowanie – bycie razem. Zwykła codzienność przeobrażona została w niecodzienność poprzez wspólne kreowanie rzeczywistości podczas tworzenia ozdób świątecznych. Do tego celu wykorzystane zostały wszelkie napotkane naturalne materiały, a oryginalne przedstawianie codzienności jest zasługą nie tylko nieograniczonej wyobraźni Rodziców, ale również Dzieci.
 
Paula Krać – absolwentka Wydziału Rzeźby i Studium Pedagogicznego i studentka Wydziału Grafiki (Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie). Artystka plastyk. Stypendystka programu Sokrates-Erasmus 2011. Laureatka Stypendium Rektora ASP 2011/2012. Uczestniczka wielu wystaw zbiorowych. Twórczyni warsztatów dla dzieci i dorosłych w wielu ośrodkach kultury. Absolwentka Programu Młodzi Lubią Kulturę.
 
Jan Tuszewski – projektant graficzny oraz malarz (Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie). Grafik, malarz, bębniarz, tancerz amator, wspinacz rekreacyjny. Właściciel studia kreatywnego tuszewski.com. Artdirector, designer, ilustrator, copywriter, account manager i project manager. Współpracował m.in z Uniwersytetem Ekonomicznym w Krakowie, Muzeum Narodowym w Krakowie, Akademią Sztuk Pięknych w Krakowie, Teatrem im. Hansa Christiana Andersena w Lublinie, Teatrem Variete w Krakowie, Starostwem Powiatowym w Lublinie, Klubem Wysokogórskim Lublin, Polskim Himalaizmem Zimowym oraz z wieloma firmami i organizacjami pozarządowymi.
 
O cyklu „Ach,sztuka”
Ach! Ach? Ach… zachwyt, zdziwienie, znudzenie, obojętność. Jaka jest nasza reakcja na sztukę? Zapewne różna, dlatego uruchamiamy nowy projekt, który obejmuje wszelkie działania dotyczące sztuki współczesnej!
W centrum naszego zainteresowania jest odbiorca i dla niego organizujemy wystawy, warsztaty, spotkania z artystami i wykłady o sztuce. Inspirację czerpiemy z rozmaitych obszarów rzeczywistości. Poruszamy odwieczne dylematy, które nurtują artystów, historyków sztuki. Miejscem realizacji jest szeroko pojęta przestrzeń, skupiona wokół budynku domu kultury i dzielnicy Węglin. Do celów ekspozycyjnych wykorzystany jest „Kiosk ze sztuką”, który powstał z inicjatywy Ludomira Franczaka. Jego istnienie funkcjonuje w  świadomości mieszkańców i jest nieodłącznym elementem krajobrazu wokół domu kultury.



* 8.12.2018, godz. 11.00 – „Niezwykły Warsztat Gwiazdkowy”, wstęp wolny, nie obowiązują wcześniejsze zapisy.

* 8.12.2018, godz. 16.00 – „Ruch kreatywny, taniec spontaniczny #2”, spotkanie w ramach „Gościów Babskiej Rebelii”
Nazwa cyklu - Gościówy Babskiej Rebelii
Ruch kreatywny, taniec spontaniczny #2
8.12.2018, godz. 16.00-19.00
Kontakt – Ewa Kamieniak, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Koszt udziału –10zł
Zapisy – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Jak to jest odkryć siebie na nowo? Zostawić wszystkie „muszę” i „powinnam”, Pozwolić sobie na głęboki oddech i swobodny ruch. Gdzie kończą się wszystkie narzucane nam role, a gdzie zaczyna się „Przestrzeń serca”? Odszukamy ją! poprzez ruch i taniecstworzymy przestrzeń do bycia sobą w swój jedyny i niepowtarzalny sposób. Sięgniemy po to, co ukryte. Poszukamy kontaktu z emocjami, z tym, co sprawia nam przyjemność i daje radość. Wspólnie otworzymy kolejne drzwi do lepszego poznania siebie. Wystarczy luźny strój i bose stopy.

Prowadząca:
Ewelina Drzał - tancerka, instruktorka tańca współczesnego, choreografka. Członkini Grupy Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej. Od 2011 roku współpracowniczka Teatru H. Ch. Andersena, a od 2015 Lubelskiego Teatru Tańca. Laureatka Nagrody Kulturalnej Marszałka Województwa Lubelskiego, Nagrody Głównej w kategorii choreograf początkujący w konkursie choreograficznym SENSE OF MOVE i Nagrody w konkursie THE ESSENCE OF MOTION. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin.

O cyklu:
Naszymi „Gościówami” są inspirujące Kobiety z pasją do sztuki życia. Nie musimy nazywać naszych wewnętrznych stanów – wystarczy, że je poczujemy. Przed nami szansa, aby doświadczyć siebie i momentu, w jakim się znajdujemy, by kreatywnie podejść do własnych potrzeb i pragnień, otworzyć się na nowe. W codziennym pośpiechu brniemy często w schematy, nie dostrzegając szans i możliwości, jakie się przed nami otwierają. Podczas spotkań warsztatowych z „Gościówami” spróbujemy przekroczyć swoje granice, zobaczyć i poczuć bardziej... siebie.

O projekcie:
„Babska Rebelia” jest przestrzenią stworzoną przez kobiety dla kobiet, aby czerpały z niej
pozytywną energię i motywację do codziennych działań. Spotykamy się bez mężów, partnerów i dzieci, we własnym kobiecym towarzystwie, poruszamy ważne dla nas tematy, dzielimy się przeżyciami i emocjami. Wspieramy, motywujemy i czerpiemy inspirację, a przy tym świetnie się bawimy! Zapraszamy wszystkie wspaniałe Kobiety, kochające babską energię, świetną zabawę i rozmowy które poprawiają nastrój.

* 13.12.2018, godz. 18.00 – „Z kolędą”, koncert z cyklu „Zawsze klasyka”

Kurator cyklu: Magdalena Żelazko
Wstęp wolny!

Kolędy są głęboko zakorzenione w polskiej kulturze. Okres Bożego Narodzenia to wyjątkowy czas w roku, w którym tradycja kolędowania łączy wszystkie pokolenia. Już od pierwszych dni grudnia rozbrzmiewają one w radioodbiornikach, wprowadzając nas w klimat tych wyjątkowych wydarzeń.

Gościem grudniowego koncertu będzie Kwartet smyczkowy „Amok”. Karolina, Oliwia, Maria i Justyna poznały się w Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie, gdzie ukończyły studia na wydziale Instrumentalnym. Połączyła je wspólna pasja i chęć rozwijania swoich umiejętności. Artystki zaprezentują nam najpiękniejsze polskie kolędy i pastorałki w aranżacji Karola Szymanowskiego, cenionego wibrafonisty i aranżera. Praca nad repertuarem została uwieczniona w postaci płyty KOLĘD-O-GRANIE. Dwanaście kolęd i pastorałek to muzyka łącząca typowo polskie melodie i tańce ludowe z całkowicie nową, oryginalną harmonią i rytmem. Dawne formy, takie jak temat z wariacjami, fuga czy aria da cappo zostały wzbogacone o osiągnięcia muzyki współczesnej.

O cyklu:
Zawsze ceniona, zawsze szanowana, Zawsze klasyka. Doskonała, wzorowa, pierwszorzędna. W różnych dziedzinach życia odwołujemy się do wzorców klasycznych. Mówimy, że klasyka jest zawsze w modzie. Podczas koncertów odbywających się w Dzielnicowym Domu Kultury „Węglin” będziemy się przekonywać o ponadczasowości muzyki klasycznej. O tym, że warto sięgać do korzeni. Zaproszeni Artyści, których pasją jest odkrywanie i interpretowanie na nowo zapomnianych dzieł zaprezentują twórczość wielkich kompozytorów.



* 14.12.2018, godz. 10.15 – „Zimowy krajobraz w kuli”, spotkanie dla Seniorów z cyklu „Klub Aktywni Plus”

* 15.12.2018, godz. 10.00 – „Świąteczna abstrakcja”, warsztaty w ramach cyklu „My mamy”

Prowadzenie– Monika Spuz-Szpos
Kontakt– Paula Krać,Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. , 81 466 59 16
Koszt udziału – 10zł
Zapisy– Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Zapraszamy na świąteczne spotkanie w ramach cyklu „My Mamy”, podczas którego wykonamy „abstrakcyjne” ozdoby choinkowe.

Co mają wspólnego ozdoby świąteczne z abstrakcją? Pozostajemy w kręgu sztuki i szukamy niestandardowych rozwiązań, aby przygotować się do świąt i miło spędzić razem czas. Będziemy zanurzać bombki i inne ozdoby choinkowe w farbach marmurkowych i przyglądać się zaskakującym efektom, jakie daje ta technika. Wykonane ozdoby zabierzemy ze sobą, aby przystroić nimi dom. Zapraszamy serdecznie. Efekt abstrakcyjny –murowany!

Monika Spuz-Szpoz– socjolożka, aktywistka, społeczniczka. Absolwentka studiów podyplomowych z zakresu administracji publicznej oraz kursów z: mediacji oraz negocjacji pracowniczych (KUL). Stypendystka programu Erasmus+ (Uniwersytet w Huelva i Uniwersytet w Santiago de Compostela).

O cyklu „My mamy”
Idziemy poziom wyżej z walki o przetrwanie i zaspokojenie podstawowych potrzeb przenosimy się w świat SZTUKI. W działaniach artystycznych poszukamy chwili wytchnienia i inspiracji. Trójkąt MAMA – DZIECKO – SZTUKA pozwoli nam czerpać od siebie nawzajem. Mamy będą miały okazję nauczyć się od Dzieci otwartości, nie oceniania i działania intuicyjnego, Dzieci od Mam: umiejętności odkrywania nowych rozwiązań, a wszyscy przez spotkanie ze sztuką sprawdzą, jaką mają moc twórczą! Jest taki moment, że przestajemy rysować, śpiewać… Zmieńmy to! Odczarujmy „Nie umiem” w „Jakie to ciekawe!”. Chcesz, żeby Twoje Dziecko było otwarte, radośnie eksplorowało świat, było kreatywne, malowało, śpiewało, wymyślało? Ty będziesz dla Niego najlepszym przykładem! Poszczególne przystanki to malarstwo, rzeźba, teatr, książka, grafika, sztuka nowego cyrku.
Wybierzmy się w tą podróż razem!

* 15.12.2018, godz. 10.30 – „Hu Hu Ha… Nie taka zima zła!”, warsztaty w ramach cyklu „Rodzinne Poranki Muzyczne”

Prowadzenie – Sylwia Wójcik. Muzyczka, wokalistka, kulturoznawczyni. Laureatka wielu ogólnopolskich festiwali poezji śpiewanej. Członkini zespołu perkusyjnego SAMBASIM, który wykonuje batucadę – perkusyjną muzykę rodem z Brazylii. Z okazji 5-lecia DDK „Węglin” wyróżniona Listem Gratulacyjnym Prezydenta Miasta Lublin w 2016 roku.

Kontakt – Monika Kalinowska / Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.  / 81 466 59 16
Koszt udziału - 10 zł od Dziecka. Rodzic – wstęp wolny. Ilość miejsc ograniczona.

Zapisy – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Serdecznie zapraszamy Najmłodszych na poranne rodzinne muzykowanie. Tematem zajęć będzie zima i radość z jej uroków. Zaśpiewamy piosenki o bohaterach Zimy, takich jak Siarczysty Mróz, Potężny Wicher i Mała Śnieżynka…Nie znacie Ich? To poznacie! Razem wymyślimy dla nich muzykę i dźwięki. Instrumentem Dnia będzie uwielbiany przez dzieci burzowiec. Zapraszamy!

Rodzinne Poranki Muzyczne 
to cykliczne zajęcia muzyczne dla Dzieci w wieku 3-5 lat i Rodziców. Co miesiąc będziemy bawić się w poranne muzykowanie, które każdego nastroi pozytywnie na cały dzień. Zajmiemy się rytmem i melodią. Oddamy się twórczym eksperymentom muzycznym i nie zawahamy się stworzyć autorskich piosenek.  Podczas każdego ze spotkań dzieci będą poznawać nowy instrument muzyczny, od perkusji, przez gitarę po harfę. Rodzice wezmą czynny udział w zajęciach. Warsztaty prowadzi Sylwia Wójcik

Dodatkowo: dla kogo przeznaczone – dla Dzieci 3-5 lat wraz z Rodzicami

* 15.12.2018, godz. 19.00 – „SEHNO”, koncert w ramach cyklu „Peryferia”

Podczas grudniowej odsłony cyklu „Peryferia” zobaczymy japoński duet SEHNO.

Zespół ten tworzą Japończycy od lat mieszkający w Europie: Shingo Inao (fortepian, elektronika) i Masaya Hijikata (perkusja). W czerwcu nakładem Fundacji Kaisera Söze ukazał się ich pierwszy album „VITRA”. Nagrana w Berlinie płyta powstała w sposób improwizowany. Artyści komunikowali się ze sobą wyłącznie muzycznie – przebywali w oddzielnych pomieszczeniach studia nagrań, nie mając ze sobą kontaktu wzrokowego.

Sehno to eksperyment dotyczący komunikacji z użyciem różnych idiomów muzycznych, to – w praktyce – wzajemna zależność między wypowiedziami autorstwa dwóch różnych osób posługujących się dwoma odmiennymi językami, to konwersacja, która – z uwagi na charakteryzujący ją zbieg okoliczności, konflikt oraz konsonans – skutkuje powstaniem nowych znaczeń osadzonych w kontekście współczesności. Owa rozmowa toczy się między Shingo Inao, artystą tworzącym swoje wypowiedzi za pomocą dźwięków instrumentów klawiszowych, tonów, których źródłem są urządzenia elektroniczne oraz modulacji sprzężonych z sensorem ruchu, a Masayą Hijikatą, który wypowiada się, korzystając z analogowych i akustycznych dźwięków instrumentów perkusyjnych.

Shingo Inao – fortepian, urządzenia elektroniczne, instrument preparowany oparty na sensorze Masaya Hijikata – perkusja akustyczna

Informacja o płycie VITRA: http://www.kaisersoze.pl/label/sehno-vitra/
Muzyka do posłuchania: http://www.sehnovitra.bandcamp.com/releases
Facebook: http://www.facebook.com/sehno-132780240927168/
Utwór „Setast” na Youtube: https://youtu.be/GUJo_6dZRNc


Temu elektroakustycznemu dialogowi na fortepian i bębny, cudownie ulotnemu i delikatnemu jak wiosenny deszcz, najbliżej do... nadwiślańskiego jazzu z lat 50. i 60. ubiegłego wieku. Trudno stwierdzić, czy duet kiedykolwiek miał styczność z muzyką nieodżałowanego Krzysztofa Komedy, ale kompozycje japońskich twórców emanują równie tęskną atmosferą. Wspaniałe.
Maciej Kaczmarski, Onet.pl

Gdyby nie to, że autorzy dają się momentami ponieść w kierunku nieco bardziej dynamicznym i emocjonalnym, można by to było uznać za ciekawą, bardziej „analogową” odpowiedź na duet Alva Noto i Ryuichi Sakamoto. Dużo oddechu, fragmenty z pogranicza ambientu, ale i napięcie budowane między fortepianowymi akordami a dźwiękami perkusyjnymi, w tym wypadku akustycznego zestawu.
Bartek Chaciński, Polifonia

To intymna muzyka, która ma w sobie wbudowaną nerwowość. Wywołuje uczucie kojące, ale potrafi też wywołać gęsią skórkę. (...) Czyste, niemal sterylne brzmienie niesie w sobie sporo przestrzeni. (...) Warto rozsmakować się w muzyce Sehno choćby z uwagi na jej nieprzeciętny wymiar duchowy.
Jarek Szczęsny, Nowamuzyka.pl

Shingo Inao
– zajmuje się eksploracją przestrzennych składników dźwięku i sposobów w jaki uwalniają się one z fizycznych ograniczeń własnych źródeł [powstawania] i kontekstów [występowania]. Shingo szczególnie interesuje się interaktywnymi aspektami produkcji dźwięku przy pomocy systemu opartego na sensorach [ruchu], bezpośrednim zaangażowaniem publiczności, jak również związkami pomiędzy dźwiękiem a klasyczną rzeźbą, gdzie wzajemne relacje doświadczeń słuchowych, dotykowych i wizualnych służą ukazaniu granic i połączeń między nimi.


Rocznik 1980, miejsce urodzenia: Chiba (Japonia). Student Kunitachi College of Music (Tokio) oraz Karlsruhe University of Arts and Design – HfG (Niemcy), absolwent Bauhaus University Weimar (Niemcy). Jego prace rzeźbiarskie są obecnie eksponowane w berlińskiej Galerie Mazzoli. Mieszka i pracuje w Berlinie.

Masaya Hijikata – zagłębia się w zachwycający kalejdoskop fizycznych, językowych i czasowych aspektów charakteryzujących muzykę. Masaya może pochwalić się bogatym doświadczeniem zarówno w zakresie japońskich sztuk walki, jak i sztuk performatywnych, takich jak butoh – taniec oparty na filozofii buddyzmu zen. Te zainteresowania stanowią bazę intelektualną i inspirują jego relację z muzyką i dźwiękiem, w szczególności z bębnami. Od kiedy wystąpił wspólnie z legendarnymi senegalskim kompozytorem i bębniarzem Dou Dou N’diaye Rose w Dakarze w 2013 roku, fascynuje go nieustannie zmieniająca się natura naszej, ludzkiej ekspresji, szczególnie komunikacja międzykulturowa i dialog idiomów muzycznych.

Rocznik 1980, miejsce urodzenia: Tokio (Japonia). Jako dziecko, grał na instrumentach dętych, ale w wieku 15 lat odkrył dla siebie bębny. Samouk, doskonali swoje umiejętności samodzielnie oraz w trakcie współpracy z licznymi cenionymi artystami.

Obecnie Masaya dzieli swój czas między Warszawę i Berlin. Uważa, że muzyka nie poddaje się kategoryzacji; wciela to przekonanie w życie, współtworząc szereg stylistycznie zróżnicowanych projektów, które można określić mianem muzyki improwizowanej/eksperymentalnej, muzyki elektronicznej, jazzowej, hiphopowej, punkowej oraz popowej. Występuje w kilku zespołach: sehno, klas'tik, sub-tle, a także Dawanggang.

Bilety:

15 zł – normalny
10 zł – ulgowy (uczniowie, studenci, Seniorzy)
Bilety do nabycia od 3 grudnia w godzinach otwarcia Kasy DDK „Węglin” lub w dniu spotkania na godzinę przed wydarzeniem.
Rezerwacje biletów – 81 466 59 14

O cyklu „Peryferia”

Węglin znajduje się na obrzeżu miasta, z dala od jego zgiełku i pośpiechu, a bliżej przyrody. Nadaje to dzielnicy inny rytm, sprzyjający spotkaniom i rozmowom. W ramach muzycznego Cyklu „Peryferia” prezentujemy działania i twórców, którzy omijają centrum, zarówno w rozumieniu geograficznym, jak i mentalnym. Artystów, którzy mają duży wpływ na oficjalne nurty muzyki jednocześnie pozostając na ich uboczu. Pomysłodawcą i kuratorem Cyklu „Peryferia” jest Sławomir Księżniak, Dyrektor DDK „Węglin”.

* 20.12.2018, godz. 18.00 – „Opowieść wigilijna”, pokaz filmu w ramach cyklu „Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – Trans-literacje”

Opowieść wigilijna (Scrooge, Wielka Brytania 1970) 1 godz. 53 min.
wg opowiadania Karola Dickensa pod tym samym tytułem
Reżyseria– Ronald Neame
Obsada: Albert Finney, Alec Guinness, Edith Evans iinni
Kurator cyklu – dr hab. Rafał Szczerbakiewicz
Wstęp wolny

Wesołych Świąt?
Z pewnością refleksyjnych… Najlepsza adaptacja świątecznego moralitetu Dickensa jest pozornie lekkim musicalem. Wielu twierdzi, że jest to najlepszy przykład Christmas Movie w historii kina – mimo mroczności obranej konwencji i stylistyki. Konwencja nie zaprzecza tutaj wierności tekstowi oczywiście. Wręcz przeciwnie pomiędzy licznymi próbami ekranizacji właśnie wersja Neame najlepiej oddaje pełen grozy, a zarazem głębokiej egzystencjalnej refleksji klimat przedwiktoriańskiej opowieści pisarza. Roland Neame był cichym rzemieślnikiem brytyjskiego kina. Początkowo kinooperator Hitchcocka i Powella, następnie scenarzysta Davida Leana (Spotkanie, Wielkie nadzieje nominowane do nagrody Akademii). Ostatecznie zdecydował się na karierę reżysera realizującego gatunkowe filmy między USA i Wielką Brytanią. Nie były to dzieła wielkie, ale zawsze bardzo solidnie wypracowane. I były tego efekty: Alec Guinness dostał nagrodę w Wenecji za komedię Koński pysk, MaggieSmith dostała Oscara za Pełnię życia panny Brodie, a Albert Finney dostał Złotego Globa za Opowieść wigilijną. Właśnie decyzje obsadowe i prowadzenie aktorów to wybitne atuty dość tradycyjnego kina Neame. Obecnie już Sir Albert Finney z czasem stał się jednym z najbardziej znaczących mistrzów angielskiego kina (Tom Jones, Dwoje na drodze, Morderstwo w Orient Expresie, Garderobiany, Pod wulkanem). Finney zagrał Scrooge’a jako młody człowiek tak sugestywnie, że właściwie nie odbieramy go jako ucharakteryzowanego aktora. Poznajemy jego dramat bez osłonek, a nieścisłości wobec literackiego pierwowzoru – sceny piekielne (telewizja amerykańska i angielska wycinała je podczas emisji świątecznych) – służą jeszcze brutalnemu wyostrzeniu obrazu. Ten film zostaje w nas głęboko.

Opis cyklu:
AKADEMIAZAPOMNIANYCH ARCYDZIEŁ FILMOWYCH– Trans-Literacje

Szanowni Państwo, sztuka filmowa w obrębie projektu nowoczesnej cywilizacji jawiła się jako synkretyczne złożenie najlepszych możliwości i tradycji artystycznej ekspresji literatury, teatru, malarstwa, muzyki etc. W konstrukcji masowej cywilizacji niemal miała zastąpić wszystkie sztuki tradycyjne. Nie da się jednak ukryć, że klasyczne kino w poszukiwaniu ciekawych dla widza tematów całymi garściami czerpało z narracyjnych zasobów historii literatury. Od zarania swych 100-letnich dziejów kino eksploatowało problematykę ekranizacji i adaptacji dzieła literackiego na ekranie. Na początku ekranizacje były oczywiście dość schematyczne i odtwórcze. Wczesne filmoznawcze teorie „przyliterackości” filmowej narracji sugerowały, że filmowe opowiadanie winno wiernie naśladować literackie techniki. Z czasem opinie takie były dekonstruowane i korygowane przez ekranowe eksperymenty awangardy i kina autorskiego. Doświadczenia kina artystycznego nie pozostawały bez echa w Hollywoodzie. Tak ambitni i utalentowani twórcy jak Wyler, Ford, Huston, Stevens, Mankiewicz, Minelli czy Kramer nie ustawali w swoistym wyścigu z literaturą – wytrwale walcząc z utartą opinią, że filmowa adaptacja niemal musi być wtórna i płaska wobec literackiego pierwowzoru. W naszym tegorocznym cyklu będziemy obserwowali TRANSFORMACJE językowego medium literatury w skomplikowaną strukturę filmowego wehikułu. Zagłębiając się w dzieje dźwiękowego kina anglosaskiego od lat 30-tych do lat 70-tych spróbujemy pokazać reprezentatywne przykłady wiernych ekranizacji, a z drugiej strony adaptacyjne wariacje ilustrujące różnorodne możliwości filmowości. Zależy nam na zobrazowaniu współdziałania obu sztuk i zarazem ich wzajemnie uzupełniającej się wrażliwości w mimetycznych efektach opisywania świata. Różnice między artystycznym językiem literatury i filmu, a zarazem zasadniczą jedność w obrębie przekazu głębokich treści najcelniej odzwierciedlą przykłady uznanych adaptacji wybitnych utworów literackich, tak by oba artystyczne media były siebie godne, a czasem wręcz wobec siebie konkurencyjne.