Informacje różne z Lublina i regionu

   

Dzielnicowy Dom Kultury „Węglin”
ul. Judyma 2a, Lublin

 

STYCZEŃ 2018 W DZIELNICOWYM DOMU KULTURY „WĘGLIN”:

  * 13 stycznia 2018, godz. 10.30 – „Rozmrażamy zabawy cyrkowe”
warsztaty w ramach cyklu „Dziecinada – mały cyrk”, zapisy – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. , koszt udziału – 15 zł od Dziecka.



W tym sezonie nasze spotkania będą jeszcze bardziej kolorowe. Pojawią się nowe zabawy, które przeniosą nas w klimaty baśniowe. Podczas styczniowego spotkania wybierzemy się do lodowej krainy, gdzie zaczniemy od poszukiwania zamarzniętych rekwizytów cyrkowych i zaginionych skarbów.


Koszt udziału – 15 zł od Dziecka. Rodzic – wstęp wolny. Ilość miejsc ograniczona.
zapisy Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Prowadzenie: Marcin Borkowski i Katarzyna Kurowska
Koordynacja – Monika Kalinowska

Czas trwania – 1,5 godz.


Dziecinada
 – mały cyrk to kolejna odsłona cyklu edukacyjnego Dziecinada. Tym razem treści są skierowane do dzieci w wieku 4-5 lat i ich rodziców. Spotkania rozpoczną ciekawe i dynamiczne gry, które rozgrzeją uczestników oraz na przykład wzmocnią ich orientację w przestrzeni. Kolejnym punktem każdego spotkania będzie interaktywny mini pokaz sprzętu, na którym będziemy później trenować. Zajęcia będą prowadzone  metodą Pedagogiki cyrku, stąd nauka wszystkich trików będzie podzielona na małe etapy.

Projekt realizowany przy współpracy z Polskim Stowarzyszeniem Pedagogów i Animatorów KLANZA .

Wydarzeniom odbywającym się w ramach cyklu „Dziecinada – niezły cyrk” patronuje Portal informacyjno-rozrywkowy CzasDzieci.pl.


***


   * 13 stycznia 2018, godz. 12.15 – „Czas na trening” w ramach projektu „Dzielnicowy Klub Żonglerski”, zapisy – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. , koszt udziału – 5 zł.
Czas na trening!

-
13 i 20 styczeń 2018
- 10 i 17 luty 2018
- 10 i 24 marzec 2018
- 7 i 21 kwiecień 2018
- 12 i 19 maj 2018
- 2 czerwiec 2018


w godzinach 12.15-13.45

Niby tylko cztery spotkania DKŻ, a tyle się wydarzyło! Wystartowaliśmy we wrześniu, poznając się podczas wolnego treningu. Kolejne warsztaty z zaproszonymi gośćmi wprowadziły nas do świata Sztukmistrzów i pokazały, że żonglowanie rozwija, uczy, cieszy. Klub Żonglerski to przestrzeń, w której każdy może uczyć innych, zdając sobie z tego sprawę lub nawet o tym nie wiedząc. Wspólny trening i ćwiczenie konkretnych umiejętności to piękna metafora, która uczy nas jak utrzymać życiowy balans i zdrowe proporcje pomiędzy pracą, hobby i odpoczynkiem.

Zaproszeni goście inspirowali nas i pokazali, że najważniejsza jest dobra zabawa, a trening z pasją może zaprowadzić na scenę! Kolejne spotkania Dzielnicowego Klubu Żonglerskiego to czas treningu! Do zobaczenia!

Projekt Dzielnicowy Klub Żonglerski realizowany jest przy współpracy z Polskim Stowarzyszeniem Pedagogów i Animatorów KLANZA oraz objęty patronatem Carnavalu Sztukmistrzów.
Koordynacja i pomysł – Monika Kalinowska
koszt uczestnictwa - 5 zł od osoby
zapisy/kontakt – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. / 81 466 59 16

 

***



  * 18 stycznia 2018, godz. 18.00 – pokaz filmu „Pomyłka, proszę się wyłaczyć” w ramach cyklu „Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – kolory Noir”, wstęp wolny.


"Pomyłka, proszę się wyłączyć"
(Sorry, WrongNumber, USA 1948) 89 min.
Obsada: Barbara Stanwyck, Burt Lancaster, Ann Richards, Wendell Corey, Ed Begley, Harold Vermilyea
Scenariusz –Lucille Fletcher
Reżyseria– Anatole Litvak
Odmiana noir –kryminał
Motywy noir: zagrożona kobieta, paranoja, żądza

Wielka „noirowa” dama Barbara Stanwyck wciela się w postać bogatej i próżnej neurotyczki z psychosomatyczną postacią choroby kardiologicznej. W istocie jest bogatą hipochondryczką, której nerwica powoduje wyobrażeniową projekcję, że –według jej słów – jest bezradną kaleką i inwalidką. To oczywiście nie jest prawda, idzie o rozwiniętą formę histerii, która zaczyna mścić się na fizycznym zdrowiu kobiety. Burt Lancaster gra jej nieszczęśliwego męża pod pantoflem, a w istocie ambitnego młodego człowieka o niegdyś idealistycznych i niezależnych poglądach. Pewnego wieczora, podczas gdy Lancaster jest poza miastem, Stanwyck, dzięki przypadkowej awarii na łączach telefonicznych, słyszy rozmowę bandytów, którzy omawiają planowane zamordowanie jakiejś kobiety tej właśnie nocy. Stanwyck – przekonana, że idzie o nią samą – we frenetycznym lękowym stanie alarmuje policję, która logicznie uznaje ją za wariatkę. Wieczór upływa jej więc na bezskutecznych próbach odwrócenia zbliżającego się (być może) do niej fatum. Pamięć własnego życia utwierdza ją w przerażającej pewności, że zginie za swoje niewątpliwe grzeszki. Za pomocą retrospekcji widzimy, jak Stanwyck „kradnie” Lancastera jego dziewczynie, jak ostatecznie poślubia go mimo sprzeciwu ojca, jak w swojej egotycznej pysze ubezwłasnowolnia męża. Pomiędzy retrospekcjami obserwujemy w fatalną noc coraz silniejsze ataki histerii Stanwyck's kanalizowane przez telefoniczne medium, jej jedyny środek komunikacji ze światem zewnętrznym. Wszystko nieuchronnie zmierza ku katastrofie…
WSTĘP WOLNY!

AKADEMIA ZAPOMNIANYCH ARCYDZIEŁ FILMOWYCH – KOLORY „NOIR”
Powstanie sugestywnej odmiany kina sensacyjno/gangsterskiego zwanej Noir (po polsku po prostu „czarnego kina”) była ściśle uwikłana w narastający klimat fatalizmu i chwiejności, jaka zapanowała w USA i na świecie w trakcie i po II wojnie światowej. Poza czynnikami historycznymi – ważne były też procesy modernizacyjne wpływające na ówczesną ludzką kondycję i obyczajowość. Poczucie kryzysu tożsamości powiązane było z dynamiczną industrializacją oraz pojawieniem się społeczeństwa masowego i konsumpcyjnego. Osobnym czynnikiem były impulsy emancypacyjne w sferze płci i społecznego gender. Postać kobiety fatalnej, niszczącej mężczyzn była w filmach symptomem reakcji na te zjawiska: nasilającego się mizoginizmu.

Estetycznie wizualna warstwa Noir wiele zawdzięcza europejskiej kinematografii, szczególnie ekspresjonizmowi niemieckiemu, który został przyswojony przez Hollywood dzięki emigrantom z Europy (m.in. takim twórcom jak Fritz Lang, Billy Wilder, Robert Siodmak, Otto Preminger, William Wyler). Z kolei komplikacje psychologicznego działania i motywacji bohaterów czarnego kina, ich niejednoznaczność etyczna inspirowane były popularnością teorii psychoanalitycznych Zygmunta Freuda i jego uczniów.
Stylistyka Noir to powtarzalny rytuał stałych sygnaturalnych znaków i symboli. Czarny film rozgrywa się zazwyczaj w mieście; do jego stałej ikonografii należy np. widok nocnej asfaltowej ulicy, mokrej po deszczu. Mroczny i niepokojący nastrój uzyskiwany jest przy pomocy ekspresyjnych środków: wyrazistych cieni, mocnych kontrastów, dominacji linii ukośnych i wertykalnych nad horyzontalnymi, nisko lub wysoko umieszczonych świateł kluczowych, agresywnego montażu i dezorientacji widza za sprawą unikania panoramicznych planów pełnych.

Postacie w filmie Noir często nie są wyodrębnione z tła, wtapiają się w nie, często ich wzajemny dystans podkreślany jest poprzez oddzielanie ich od siebie różnymi elementami kadru (drzwiami, oknami). Filmy operują chętnie zaburzoną, skomplikowaną nielinearną chronologią oraz posługują się często werbalnym komentarzem i narracją spoza kadru.
Najbardziej wpływowym aktorem czarnych filmów był Humphrey Bogart, który wykształcił charakterystyczny typ męskiego bohatera – prywatnego detektywa lub przestępcy. Wraz ze swoją żoną – LaurenBacall stworzyli schemat i typ najpopularniejszej ówcześnie ekranowej pary. Popularnymi duetami aktorskimi Noir byli również Adrian Ladd i Veronica Lake. Ikoną kobiecości filmu Noir stała się także Rita Hayworth. JaneGreer stała się prototypem ról kobiet fatalnych. Pośród innych znaczących aktorów kina czarnego warto wymienić Jamesa Cagneya, Richarda Conte, Richarda Widmarka, Burta Lancastera czy Robert Mitchum.
Termin Film Noir narodził się wtórnie na gruncie refleksji francuskiego filmoznawstwa. Po raz pierwszy w 1946 użył go krytyk Nino Frank, a spopularyzowali go w swej książce francuscy krytycy Raymond Borde i ÉtienneChaumeton. Kino Noir do dnia dzisiejszego fascynuje i inspiruje nowoczesną i ponowoczesną kulturę popularną i wysoką. Po latach filmy tej odmiany żyją swoim drugim życiem jako swoiste obiekty kultu w obrębie popkultury i ujawniają swoje nieoczywiste, ukryte głębinowe wymiary.

Kurator cyklu – dr hab Rafał Szczerbakiewicz


***




   * 20 stycznia 2018, godz. 10.30 – warsztaty „Nie taka zima zła” w ramach cyklu „Rodzinne Poranki Muzyczne”, zapisy – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. , koszt udziału – 10 zł od Dziecka.


Zima rozgościła się na dobre. Miłośników białego szaleństwa zapraszamy na wspólne muzykowanie. Zaśpiewamy piosenki o śniegu i mrozie, łyżwach, nartach i kuligu. Nie zabraknie dzwoneczków, janczarów i zabawy w bałwana. Zapraszamy Dzieci w wieku 3-5 lat wraz z opiekunami.

Koszt udziału – 10 zł od Dziecka. Rodzic – wstęp wolny. Ilość miejsc ograniczona.
zapisy – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Prowadzenie – Sylwia Wójcik
Koordynacja – Monika Kalinowska

Czas trwania – 1,5 godz.

Rodzinne Poranki Muzyczne to cykliczne zajęcia muzyczne dla Dzieci w wieku 3-5 lat i Rodziców. Co miesiąc będziemy bawić się w poranne muzykowanie, które każdego nastroi pozytywnie na cały dzień. Zajmiemy się rytmem i melodią. Oddamy się twórczym eksperymentom muzycznym i nie zawahamy się stworzyć autorskich piosenek.  Podczas każdego ze spotkań dzieci będą poznawać nowy instrument muzyczny, od perkusji, przez gitarę po harfę. Rodzice wezmą czynny udział w zajęciach. Warsztaty prowadzi Sylwia Wójcik.

 

***



   * 20 stycznia 2018, godz. 12.15 – „Czas na trening” w ramach projektu „Dzielnicowy Klub Żonglerski”, zapisy – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. , koszt udziału – 5 zł.

 

 

***



   * 25 stycznia 2018, godz. 18.00 – pokaz filmu „Zostaw ją niebiosom” w ramach cyklu „Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – kolory Noir”, wstęp wolny.


"Zostaw ją niebiosom" (Leave Her to Heaven, USA 1945) 110 min. 
Obsada: Gene Tierney, Cornel Wilde, Jeanne Crain, Vincent Price, Mary Phillips, Darryl Hickman 
Scenariusz–Jo Swerling
Reżyseria–John M. Stahl 
Odmiana noir –femmefatale
Motywy noir: zazdrość, paranoja, zemsta 
 
Gdy współczesny pisarz (w tej roli autor Wilde) spotyka w pociągu urzekającą piękność (w tej roli cudowna GeneTierney, gwiazda „noirowej” Laury), która czyta jego najnowszą książkę. Połechtany mile tym faktem nie ma pojęcia, jaki okrutny czeka go los. Na razie jest w niebie, bo po trzydniowym flircie piękna dziewczyna zrywa zaręczyny dla niego i nieoczekiwanie (także dla świeżo upieczonego narzeczonego) zapowiada rodzinie nową wersję rychłego ślubu. Jej matka (Phillips) i adoptowana siostra (rewelacyjna rola równie pięknej JeanneCrain) wydają się uradowane jej szczęściem, ale również zaniepokojone, bo wiedzą o Tierney coś mrocznego i złowrogiego, czego szczęśliwy pisarz jeszcze nie wie. Miodowa epoka ich związku kończy się nagle, gdy kaleki brat Wilde'a niewinnie i bez złych intencji wchodzi między parę i zakłóca jej harmonię. Okazuje się, że zaborczość i zazdrość Tierney napędza ją do zupełnie niespodziewanych i przerażających działań. Kieruje nią narcystyczna forma miłości do partnera, którego w istocie uprzedmiatawia. Chcąc uszczęśliwić Wilde’a, decyduje się np. wbrew swej egotycznej naturze zajść w ciążę. Kolejne jej resentymentalne i irracjonalne działania układają się w końcu w najbardziej psychopatyczną formułę pasji i zemsty w historii gatunku „noir”. Zło jakie reprezentuje bohaterka grana przez Tierney jest nieoczywistą formą samo-idealizującego ją narcyzmu. Złem prywatnym – patetycznie zachwyconym swoją wspaniałomyślnością. Kreacja pięknej aktorki jest olśniewająca i z tego powodu zdobyła nominację do Oscara dla najlepszej aktorki, którą wygrała wówczas Joan Crawford za rolę w  „Mildred Pierce”.

WSTĘP WOLNY!

AKADEMIA ZAPOMNIANYCH ARCYDZIEŁ FILMOWYCH – KOLORY „NOIR”
Powstanie sugestywnej odmiany kina sensacyjno/gangsterskiego zwanej Noir (po polsku po prostu „czarnego kina”) była ściśle uwikłana w narastający klimat fatalizmu i chwiejności, jaka zapanowała w USA i na świecie w trakcie i po II wojnie światowej. Poza czynnikami historycznymi – ważne były też procesy modernizacyjne wpływające na ówczesną ludzką kondycję i obyczajowość. Poczucie kryzysu tożsamości powiązane było z dynamiczną industrializacją oraz pojawieniem się społeczeństwa masowego i konsumpcyjnego. Osobnym czynnikiem były impulsy emancypacyjne w sferze płci i społecznego gender. Postać kobiety fatalnej, niszczącej mężczyzn była w filmach symptomem reakcji na te zjawiska: nasilającego się mizoginizmu.

Estetycznie wizualna warstwa Noir wiele zawdzięcza europejskiej kinematografii, szczególnie ekspresjonizmowi niemieckiemu, który został przyswojony przez Hollywood dzięki emigrantom z Europy (m.in. takim twórcom jak Fritz Lang, Billy Wilder, Robert Siodmak, Otto Preminger, William Wyler). Z kolei komplikacje psychologicznego działania i motywacji bohaterów czarnego kina, ich niejednoznaczność etyczna inspirowane były popularnością teorii psychoanalitycznych Zygmunta Freuda i jego uczniów.
Stylistyka Noir to powtarzalny rytuał stałych sygnaturalnych znaków i symboli. Czarny film rozgrywa się zazwyczaj w mieście; do jego stałej ikonografii należy np. widok nocnej asfaltowej ulicy, mokrej po deszczu. Mroczny i niepokojący nastrój uzyskiwany jest przy pomocy ekspresyjnych środków: wyrazistych cieni, mocnych kontrastów, dominacji linii ukośnych i wertykalnych nad horyzontalnymi, nisko lub wysoko umieszczonych świateł kluczowych, agresywnego montażu i dezorientacji widza za sprawą unikania panoramicznych planów pełnych.

Postacie w filmie Noir często nie są wyodrębnione z tła, wtapiają się w nie, często ich wzajemny dystans podkreślany jest poprzez oddzielanie ich od siebie różnymi elementami kadru (drzwiami, oknami). Filmy operują chętnie zaburzoną, skomplikowaną nielinearną chronologią oraz posługują się często werbalnym komentarzem i narracją spoza kadru.
Najbardziej wpływowym aktorem czarnych filmów był Humphrey Bogart, który wykształcił charakterystyczny typ męskiego bohatera – prywatnego detektywa lub przestępcy. Wraz ze swoją żoną – LaurenBacall stworzyli schemat i typ najpopularniejszej ówcześnie ekranowej pary. Popularnymi duetami aktorskimi Noir byli również Adrian Ladd i Veronica Lake. Ikoną kobiecości filmu Noir stała się także Rita Hayworth. JaneGreer stała się prototypem ról kobiet fatalnych. Pośród innych znaczących aktorów kina czarnego warto wymienić Jamesa Cagneya, Richarda Conte, Richarda Widmarka, Burta Lancastera czy Robert Mitchum.
Termin Film Noir narodził się wtórnie na gruncie refleksji francuskiego filmoznawstwa. Po raz pierwszy w 1946 użył go krytyk Nino Frank, a spopularyzowali go w swej książce francuscy krytycy Raymond Borde i ÉtienneChaumeton. Kino Noir do dnia dzisiejszego fascynuje i inspiruje nowoczesną i ponowoczesną kulturę popularną i wysoką. Po latach filmy tej odmiany żyją swoim drugim życiem jako swoiste obiekty kultu w obrębie popkultury i ujawniają swoje nieoczywiste, ukryte głębinowe wymiary.
Kurator cyklu – dr hab Rafał Szczerbakiewicz