Informacje różne z Lublina i regionu

   

 

 

Dzielnicowy Dom Kultury „Węglin”
ul. Judyma 2a, Lublin

 

Październik w DDK "WĘGLIN":

  * 5 października 2017, godz. 17.00 – „Godło”
spotkanie z Marzeną Miszczuk-Głowacką w ramach projektu „Babska Rebelia”

Pomysł i koordynacja: Ewa Kamieniak i Małgorzata Polesiak-Wypych
Jak rozpoznać Rebeliantkę?Czy zdradza ją wygląd, zachowanie, a może jakiś tajemniczy błysk w oku?Jeśli masz intuicję, która Ci podpowie, to jesteś szczęściarzem. A jeśli nie...
Dlatego chcemy się ujawnić. Wspólnie, na zajęciach warsztatowych z Marzeną Miszczuk-Głowacką opracujemy GODŁO Babskiej Rebelii.
Wejdziemy w tajemniczy krąg znaków, symboli i barw.Odkryjemy własną wyjątkowość i wyrazimy artystycznie naszą przynależność do Rebelii.Godło będzie naszym znakiem rozpoznawczym.
WSTĘP TYLKO DLA DOROSŁYCH KOBIET.


Szczegółowe informacje i zapisy – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Prowadzenie – Marzena Miszczuk-Głowacka – absolwentka Socjologii, Wydziału Artystycznego UMCS o specjalizacji Intermedia oraz kierunku Techniki malarskie i pozłotnicze w Lubelskiej Szkole Sztuki  i Projektowania im. St. Wyspiańskiego w Lublinie. W latach 2007-2016 roku pracowała jako instruktorka plastyki w Dzielnicowym Domu Kultury SM „Czechów” w Lublinie. W ramach programu Dzielnice Kultury organizowała autorskie projekty, m.in. Artysta-Warsztat-Interakcja. Współpracowała z galerią fotografii  „Pomost”, gdzie odpowiedzialna była za oprawę graficzną materiałów promocyjnych do wystaw. W latach 2011-2012 współprowadziła Sos Sztuki-Pracownio-Galerię na lubelskim Starym Mieście. Dwukrotna stypendystka Prezydenta Miasta Lublin na realizację projektu artystycznego oraz upowszechniania kultury. Nieustannie podnosi swoje kwalifikacje, uczestnicząc w różnych szkoleniach i studiach podyplomowych. Działa również na polu artystycznym. Ostatnio porzuciła instalacje przestrzenne na rzecz malarstwa sztalugowego.

O projekcie: Zapraszamy do udziału w nowej kobiecej inicjatywiepn.Babska Rebelia”. Wyjątkowymprojekcieskierowanym do aktywnych kobiet, które czują w sobie moc. Inicjatywie pozytywnych buntowniczek  z  pasją.Kobiet dla kobiet
Będą to cykliczne spotkania w prawdziwie Babskim gronie! Każda z nas ma marzenia, plany, pomysły, które chciałaby zrealizować,ale ciągle brakuje na to czasu,motywacji, a może odrobiny odwagi.Na pewno nie brakuje sterty obowiązków i oczekiwań,które staramy się spełniać zawsze jak najlepiej i jak najszybciej. Nigdy nie jest za późnona bunt!W zależnośc od etapu,na jakim się obecnie znajdujemy potrzebujemy różnych impulsów i  bodźców, które będą dla nasmotywujące.Tutaj je znajdziemy.Inspirację, pozytywną energię i pełną akceptację. Zapraszamy! 


   * 12 października 2017, godz. 18.00 – pokaz filmu „Miejsce pod słońcem” w ramach cyklu „Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – kolory Noir”


Miejsce pod słońcem(A Place in the Sun, USA 1951) 122 min. 

Obsada: Montgomery Clift (George Eastman), Elizabeth Taylor (Angela Vickers), Shelley Winters (Alice Tripp), AnneRevere (Hannah Eastman), Herbert Heyes (Charles Eastman), KeefeBrasselle (Earl Eastman), ShepperdStrudwick (Anthony ‘Tony’ Vickers) i inni.
Scenariusz: Harry Brown i Michael Wilson wg powieści T. Dreisera
Reżyseria: George Stevens (Ich dziecko - 1941, Głosy miasta - 1942, KObieta roku - 1942, Jeździec znikąd - 1953, Olbrzym - 1956, Pamiętnik Anny Frank - 1959)
Odmiana noir: miłosny trójkąt 
Motywy noir: zdrada, fatalizm, zazdrość, wina, zagrożona kobieta

Amerykański Noir melodramat z 1951 roku w reżyserii George’a Stevensa obsypany festiwalowymi nagrodami. Scenariusz do filmu powstał na podstawie skandalizującej społecznej powieści lewicowej Theodore’a Dreisera „Tragedia amerykańska” („An American Tragedy”). Film zdecydowanie podwyższa schematyczne standarfty odmiany Noir ze względu na obie te okoliczności wybitnej podstawy literackiej i wybitnego reżysera. W tym samym niesprzyjającym czasie działania komisji McCarthy'ego, inny autor Hollywoodu - William Wyler nakręcił inną adaptację Dreisera – „Siostrę Carrie”. 

Obraz jest opowieścią o George’u Eastmanie (Montgomery Clift), chłopaku wywodzącym się z klasy robotniczej, który jest uwikłany w romans z dwiema kobietami. Jedna z nich, Alice (Shelley Winters), pracuje w fabryce jego bogatego wujka, zaś druga, Angela (Elizabeth Taylor), to piękna i bogata ekonomistka. Theodore Dreiser (wybitny powieściopisarz z przełomu XIX i XX wieku, amerykański lewicowiec i otwarty sympatyk komunizmu), opierając się na bogatym doświadczeniu dziennikarskim, z rozmachem opisywał dynamiczny rozwój USA, skrajne ubóstwo i skrajne bogactwo. Był pionierem nurtu naturalistycznego amerykańskiej prozy, zafascynowanym powieściami Zoli i Balzaca. Tworzył postacie niedoskonałe moralnie, ale przeciwstawiające się wszystkim przeszkodom, nakreślone na kartach powieści w duchu darwinowskim. Często poruszał temat nierówności społecznych. Wywarł wielki wpływ na kolejne pokolenie, choć krytycy zarzucają mu czasem ciężki, toporny styl. Tematem „Amerykańskiej tragedii” (podstawy „Miejsca pod słońcem”) jest pogoń za fortuną: młody chłopak zabija ubogą narzeczoną w ciąży, gdy pojawia się perspektywa poślubienia zamożnej dziewczyny. George Stevens twórczo podszedł w swej zmodernizowanej adaptacji do schematycznej powieści. W zgodzie z ówczesną hollywoodzką modą podążył za psychoanalizą jako sposobem wzbogacenia motywacji swego bohatera. Montgomery Clift, jako jeden z adeptów nowojorskiej metody Stanisławskiego w aktorstwie, podążył tym tropem. Shelley Winters stworzyła zatrważający portret zrozpaczonej, niekochanej kobiety. 18 letnia, olśniewająco pięknaElisabeth Taylor, znakomicie sekunduje doświadczonym aktorom.

Nagrody Akademii Filmowej

  • Najlepszy reżyser – George Stevens
  • Najlepsza muzyka w dramacie lub komedii – Franz Waxman
  • Najlepsze kostiumy – filmy czarno-białe – EdithHead
  • Najlepsze zdjęcia – filmy czarno-białe – William C. Mellor
  • Najlepszy montaż – William Hornbeck
  • Najlepszy scenariusz – Michael Wilson, Harry Brown
  • Najlepszy film – George Stevens (nominacja)
  • Najlepszy aktor pierwszoplanowy – Montgomery Clift (nominacja)
  • Najlepsza aktorka pierwszoplanowa – Shelley Winters (nominacja)
  • Film znajduje się na 92 miejscu 100 Największych Filmów według American Film Institute.


Sławne filmowe sceny Noir:
Pożegnanie z idącym na szafot skazańcem. Kamera pokazuje nam. Kolejne cele i empatię współwięźniów. Jeden z nich wygłasza ostatnie zdanie: Mam nadzieję, że idziesz do lepszego niż ten świata!

AKADEMIA ZAPOMNIANYCH ARCYDZIEŁ FILMOWYCH – KOLORY „NOIR”
Powstanie sugestywnej odmiany kina sensacyjno/gangsterskiego zwanej Noir (po polsku po prostu „czarnego kina”) była ściśle uwikłana w narastający klimat fatalizmu i chwiejności, jaka zapanowała w USA i na świecie w trakcie i po II wojnie światowej. Poza czynnikami historycznymi - ważne były też procesy modernizacyjne wpływające na ówczesną ludzką kondycję i obyczajowość. Poczucie kryzysu tożsamości powiązane było z dynamiczną industrializacją oraz pojawieniem się społeczeństwa masowego i konsumpcyjnego. Osobnym czynnikiem były impulsy emancypacyjne w sferze płci i społecznego gender. Postać kobiety fatalnej, niszczącej mężczyzn była w filmach symptomem reakcji na te zjawiska: nasilającego się mizoginizmu.

Estetycznie wizualna warstwa Noir wiele zawdzięcza europejskiej kinematografii, szczególnie ekspresjonizmowi niemieckiemu, który został przyswojony przez Hollywood dzięki emigrantom z Europy (m.in. takim twórcom jak Fritz Lang, Billy Wilder, Robert Siodmak, Otto Preminger, William Wyler). Z kolei komplikacje psychologicznego działania i motywacji bohaterów czarnego kina, ich niejednoznaczność etyczna inspirowane były popularnością teorii psychoanalitycznych Zygmunta Freuda i jego uczniów.
Stylistyka Noir to powtarzalny rytuał stałych sygnaturalnych znaków i symboli. Czarny film rozgrywa się zazwyczaj w mieście; do jego stałej ikonografii należy np. widok nocnej asfaltowej ulicy, mokrej po deszczu. Mroczny i niepokojący nastrój uzyskiwany jest przy pomocy ekspresyjnych środków: wyrazistych cieni, mocnych kontrastów, dominacji linii ukośnych i wertykalnych nad horyzontalnymi, nisko lub wysoko umieszczonych świateł kluczowych, agresywnego montażu i dezorientacji widza za sprawą unikania panoramicznych planów pełnych.

Postacie w filmie Noir często nie są wyodrębnione z tła, wtapiają się w nie, często ich wzajemny dystans podkreślany jest poprzez oddzielanie ich od siebie różnymi elementami kadru (drzwiami, oknami). Filmy operują chętnie zaburzoną, skomplikowaną nielinearną chronologią oraz posługują się często werbalnym komentarzem i narracją spoza kadru.
Najbardziej wpływowym aktorem czarnych filmów był Humphrey Bogart, który wykształcił charakterystyczny typ męskiego bohatera – prywatnego detektywa lub przestępcy. Wraz ze swoją żoną – LaurenBacall stworzyli schemat i typ najpopularniejszej ówcześnie ekranowej pary. Popularnymi duetami aktorskimi Noir byli również Adrian Ladd i Veronica Lake. Ikoną kobiecości filmu Noir stała się także Rita Hayworth. JaneGreer stała się prototypem ról kobiet fatalnych. Pośród innych znaczących aktorów kina czarnego warto wymienić Jamesa Cagneya, Richarda Conte, Richarda Widmarka, Burta Lancastera czy Robert Mitchum.
Termin Film Noir narodził się wtórnie na gruncie refleksji francuskiego filmoznawstwa. Po raz pierwszy w 1946 użył go krytyk Nino Frank, a spopularyzowali go w swej książce francuscy krytycy Raymond Borde i ÉtienneChaumeton. Kino Noir do dnia dzisiejszego fascynuje i inspiruje nowoczesną i ponowoczesną kulturę popularną i wysoką. Po latach filmy tej odmiany żyją swoim drugim życiem jako swoiste obiekty kultu w obrębie popkultury i ujawniają swoje nieoczywiste, ukryte głębinowe wymiary.
WSTĘP WOLNY!


  * 14 października 2017, godz. 10.30 – „Szyfonowe liście” warsztaty w ramach cyklu „Dziecinada – mały cyrk”

Szyfonowe liście - nauka żonglowania chustkami
cykl: Dziecinada – mały cyrk

Prowadzenie: Marcin Borkowski i Katarzyna Kurowska
Koordynacja – Monika Kalinowska
Zapisy – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Koszt udziału – 15 zł od Dziecka. Rodzic – wstęp wolny
Ilość miejsc ograniczona

Zajęcia przeniosą nas do jesiennej krainy, w której z powiewem wiatru szyfonowe liście unoszą się w powietrzu. To spotkanie będzie dobrą okazją do treningu koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz poszerzenia pola widzenia. Na uczestników zajęć będzie czekał drobiazg ufundowany przez sklep zongluj.pl

Marcin Borkowski – artysta cyrkowy, animator czasu wolnego, pasjonat sztuki Nowego Cyrku. Zdobywca trzeciego miejsca podczas II Ogólnopolskiego Konkursu Etiud Nowocyrkowych „Cyrkulacje”, laureat głównej nagrody konkursu dla lubelskich studentów Open Stage 2013.  Artysta, m.in. na Międzynarodowych Targach EXPO 2015 w Mediolanie, XVII Ogólnopolskich Spotkaniach Cyrkowych w Brodnicy, V Festiwalu Sztuk Ulicznych „Na Bruku” w Zamościu. Od 2010 roku współpracuje z Fundacją Sztukmistrze jako artysta i instruktor żonglerki.

Katarzyna Kurowska – animator kultury, swoje umiejętności zdobywała podczas wielu projektów i szkoleń organizowanych przez PSPiA KLANZA. Doskonaliła się pod okiem specjalistów podczas projektów realizowanych w Niemczech i w Polsce, których celem było dokładne poznanie metody Pedagogiki Cyrku. Obecnie prowadzi na stałe ponad 25 grup dziecięcych w lubelskich przedszkolach i szkołach. Jest członkiem stowarzyszenia Heureka Generator i prowadzi warsztaty podczas projektów międzynarodowych, dzieląc się swoją pasją.

O cyklu:
Dziecinada – mały cyrk to kolejna odsłona cyklu edukacyjnego Dziecinada. Tym razem treści są skierowane do dzieci w wieku 4-5 lat i ich rodziców. Spotkania rozpoczną ciekawe i dynamiczne gry, które rozgrzeją uczestników oraz na przykład wzmocnią ich orientację w przestrzeni. Kolejnym punktem każdego spotkania będzie interaktywny mini pokaz sprzętu, na którym będziemy później trenować. Zajęcia będą prowadzone  metodą Pedagogiki cyrku, stąd nauka wszystkich trików będzie podzielona na małe etapy.

Projekt realizowany przy współpracy z Polskim Stowarzyszeniem Pedagogów i Animatorów KLANZA i wsparciu Zongluj.pl.


   *  14 października 2017, godz. 10.30 – „My się bębnić nie boimy”, warsztaty z cyklu „Rodzinne Poranki Muzyczne”

Prowadzenie – Sylwia Wójcik
Koszt udziału – 10 zł od Dziecka
Zapisy – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Zapraszamy serdecznie na wspólne, międzypokoleniowe bębnienie. Bęben to najprostszy instrument, a wydobycie nie dźwięku z bębna jest łatwe i sprawia wiele radości dzieciom i dorosłym. Poznamy bębny djembe i congi, a także bębny basowe. Nie zabraknie improwizacji, gier i bębniarskich zabaw.
Zapraszamy dzieci w wieku 3-6 lat wraz z opiekunami.

Rodzinne Poranki Muzyczne to cykliczne zajęcia muzyczne dla Dzieci w wieku 3-4 lata i Rodziców. Co miesiąc będziemy bawić się w poranne muzykowanie, które każdego nastroi pozytywnie na cały dzień. Zajmiemy się rytmem i melodią. Oddamy się twórczym eksperymentom muzycznym i nie zawahamy się stworzyć autorskich piosenek.  Podczas każdego ze spotkań dzieci będą poznawać nowy instrument muzyczny, od perkusji, przez gitarę po harfę. Rodzice wezmą czynny udział w zajęciach. Warsztaty prowadzi Sylwia Wójcik.

Prowadzenie – Sylwia Wójcik – muzyk, wokalistka, kulturoznawczyni. Już niebawem dyplomowana muzykoterapeutka. Z zamiłowania biegaczka długodystansowa (w ten sposób trenuje także cierpliwość, przydatną w pracy z dziećmi). Przygodę z muzyką rozpoczęła od śpiewania. Laureatka wielu ogólnopolskich festiwali poezji śpiewanej (m.in. II nagrody na 40. Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie). Od wielu gra w zespole perkusyjnym SAMBASIM, który wykonuje tzw. „batucadę” – czyli perkusyjną muzykę rodem z Brazylii. Od niedawna pasjonatka ukulele, z którym praktycznie się nie rozstaje.Samochodem po brzegi wypełnionym bębnami odwiedza lubelskie przedszkola, w których prowadzi warsztaty bębniarskie dla najmłodszych. Wyróżniona Listem Gratulacyjnym Prezydenta Miasta Lublin w 2016 roku.



  * 14 października 2017, godz. 12.15 – „Pasja żonglowania” spotkanie z Pawłem Fortuną w ramach projektu „dzielnicowy Klub Żonglerski”



Żonglowanie najczęściej kojarzy się z cyrkiem i klaunami. Na najbliższym spotkaniu przekonamy się, że ta przygoda z grawitacją i kuglarstwem to sprawdzony sposób na radzenie sobie z przyziemnością. Pomoże nam w tym dr Paweł Fortuna - człowiek, który pobudza i inspiruje do lepszego, wyższego i szerszego życia. Wielokrotnie nagradzany autor i współautor kilkunastu książek. Psycholog biznesu, trener i coach, który zaraża entuzjazmem, pobudza do myślenia i samodzielnych poszukiwań, pomaga lubić ludzi i lepiej żyć. Propagator idei pedagogiki cyrku zaaplikuje nam konkretną dawkę witaminy Ż!
Podczas spotkania będzie możliwość zakupu książki „Pasja żonglowania” autorstwa Mirosława Urbana i Pawła Fortuny.

Projekt Dzielnicowy Klub Żonglerski realizowany jest przy współpracy z Polskim Stowarzyszeniem Pedagogów i Animatorów KLANZA oraz objęty patronatem Carnavalu Sztukmistrzów.
Koordynacja i pomysł – Monika Kalinowska
koszt uczestnictwa - 5 zł od osoby
zapisy/kontakt – Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. / 81 466 59 16
Koordynacja i pomysł – Monika Kalinowska

O projekcie:
Dzielnicowy Klub Żonglerski to nowy projekt Dzielnicowego Domu Kultury „Węglin”, stworzony dla osób, które chcą żonglować i ćwiczyć na różnych sprzętach cyrkowych. To przestrzeń stworzona dla pasjonatów aktywnego spędzania czasu wolnego. DKŻ to szeroki wachlarz możliwości rozwoju swoich umiejętności, spotkania z ciekawymi ludźmi, wspólny trening. Profil i charakter stworzymy razem, by odpowiadał naszym oczekiwaniom i umiejętnościom. Pożonglujemy doświadczeniami i marzeniami. Razem stworzymy Klub na naszą miarę. Zapraszamy do kolorowej sali wyposażonej w różnorodny sprzęt. Chustki, piłeczki, obręcze i maczugi do żonglowania. Do innych manipulacji diabolo, różne kije, talerze. Monocykle do jeżdżenia i kula do chodzenia. Jeśli pojawią się chęci i pogoda będzie sprzyjać, potrenujemy na zewnątrz: z dziećmi, wnukami, znajomymi. Rekomendujemy wygodne stroje i otwartość na nowe umiejętności.
Projekt Dzielnicowy Klub Żonglerski realizowany jest przy współpracy z Polskim Stowarzyszeniem Pedagogów i Animatorów KLANZA oraz objęty patronatem Carnavalu Sztukmistrzów.



  * 14 października 2017, godz. 14.00 – „Hymn” spotkanie z Sylwią Wójcik w ramach projektu „Babska Rebelia”


Wstęp tylko dla dorosłych kobiet
Pomysł i koordynacja: Ewa Kamieniak i Małgorzata Polesiak-Wypych
Szczegółowe informacje i zapisy –Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Dofinansowano ze środków Narodowego Centrum Kultury w ramach programu Dom Kultury+ Inicjatywy lokalne 2017

Zapraszamy na trzecią odsłonę Babskiej Rebelii.
Tym razem będą to muzyczne zajęcia warsztatowe prowadzone przez Sylwię Wójcik. 
Wrócimy do muzycznych marzeń, zostaniemy kompozytorkami i autorkami tekstu.

Wspólnie opracujemy utwór muzyczny, będący motywem przewodnim „Babskiej Rebelii”,
a jednocześnie inspiracją do dalszych działań.Pozwólmy wybrzmieć porywającym dźwiękom, wyraźmy muzyką to, co dla nas ważne i co w duszy gra każdej z nas.

Połączymy to w jedyną i niepowtarzalną całość. Wyjątkową, jak każda Rebeliantka.Warsztaty będą też doskonałą okazją do spotkania i czerpania radości ze wspólnego muzykowania.


  * 19 października 2017, godz. 17.00 – „Smaki Węglina” spotkanie w ramach projektu kulinarno-wydawniczego DDK „Węglin”

SMAKI WĘGLINA
Zapraszam serdecznie do wspólnego odkrywania „Smaków Węglina”, czyli projektu kulinarno-wydawniczego w Dzielnicowym Domu Kultury „Węglin”.
Chciałabym, aby powstała książka kucharska z przepisów naszych Babć i Mam, przepisów ulubionych, z historią rodzinną w tle, i tych, do których często wracamy. Zebrane przepisy zostaną opisane krótką historią oraz zilustrowane przez uczestników spotkań, a następnie wydane w formie książkowej. Publikację przepisów chciałabym połączyć z degustacją zamieszczonych w książce potraw.
Mam nadzieję, że będziemy wspólnie uczestniczyć w tej smakowitej przygodzie, niezależnie od wieku. Z ogromnego wachlarza różnorodnych przepisów na pewno uda się stworzyć niepowtarzalne wydawnictwo.


Monika Spuz-Szpos



Terminy spotkań:

  • 14 września 2017, godz. 17.00
  • 19 października 2017, godz. 17.00
  • 23 listopada 2017, godz. 17.00
  • 7 grudnia 2017, godz. 17.00


Udział w projekcie jest bezpłatny.
Kontakt - Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

  * WĘGLIN DRUMMERS 
warsztaty specjalne z Wojtkiem Pęczakiem

 -  21 października 2017, godz. 12.00

  - 22 października 2017, godz. 11.00 


Zapraszamy wszystkich zainteresowanych na dwudniowe warsztaty bębniarskie z Wojtkiem Pęczakiem (City Bum Bum)

Program warsztatów:
sobota, 21 października 2017 r.

  • 12:00-13:30 – warsztaty dundunowe
  • 14:30-17:00 – warsztaty djembe
  • 19:30-20:30 – pokaz slajdów z Afryki

niedziela, 22 października 2017 r.

  • 11:00-12:30 – warsztaty dundunowe
  • 13:30-16:00 – warsztaty djembe


Prowadzący – Wojtek Pęczek (aka Mamady Keita de Pologne). Twórca City Bum Bum, najstarszej w Polsce szkoły muzyki i tańca Afryki Zachodniej oraz założyciel i lider CBB Ensemble, najdłużej działającego w kraju zespołu specjalizującego się w szeroko pojętym nurcie afro. Wspólnie z Norą Mc Gettigan, od wielu lat organizator Nocy Żywych Bębnów – największego w kraju festiwalu muzyki afrykańskiej, a także corocznych międzynarodowych warsztatów muzyki i tańca w Abene w Senegalu. W pracy pedagogicznej, przy poszanowaniu tradycji zachodnioafrykańskich rytmów i kultury djembe, słynie z charyzmy i wyjątkowej umiejętności wydobycia z muzyki czystej radości, która otwiera i jednoczy ludzi. O inspirującej sile spotkań warsztatowych z nim niech świadczy fakt, że wiele osób, które miały okazję uczyć się pod jego okiem, dzisiaj zajmuje się instruktażem gry na djembe. Afryka jest jego drugim, choć pod wieloma względami pierwszym, domem. Szanowany i traktowany jak rodzina przez największych mistrzów i wirtuozów muzyki djembe. Na polu rodzimej branży muzycznej, m.in. zdobywca Platynowej Płyty za współpracę z Melą Koteluk.

Ilość miejsc ograniczona.Szczegółowe informacje i zapisy: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. lub Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.



  * 26 października 2017, godz. 18.00 – pokaz filmu „Noc myśliwego” w ramach cyklu „Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – kolory Noir”

Noc myśliwego (The Night of the Hunter, USA 1955) 93 min. 


Obsada: Robert Mitchum (Harry Powell), Shelley Winters (Willa Harper), LillianGish (Rachel Cooper), Peter Graves (Ben Harper), Billy Chapin (John Harper), SallyJane Bruce (Pearl Harper) i inni
Scenariusz: James Agee wg powieści Davida Grubba, scenariusz przerobił gruntownie Charles Laughton
Reżyseria –Charles Laughton 
Odmiana noir –psychoza 
Motywy noir: seksualna przemoc, zagrożone dziecko, chciwość, paranoja

Podający się za kaznodzieję podstępny oszust poślubia żonę kolegi z więziennej celi, który został skazany na śmierć. Chce zdobyć pozostawioną przez niego znaczną sumę pieniędzy. Noir bardzo nietypowy, bo nagrany w na poły baśniowej, a na poły moralitetowej konwencji. Film kompletnie nie­ro­zu­miany i lekceważony w roku swej premiery, w dwa­dzie­ścia lat później okrzyknięty arcy­dzie­łem gatunku. Robert Mit­chum rolą w tym wła­śnie dziele na stałe wszedł do pan­te­onu naj­bar­dziej prze­ra­ża­ją­cych postaci w dziejach kina. Z powodu grozy, jaką film wywołuje u odbiorców, inspi­ro­wał on takich mistrzów, jak Hitchcock, Lynch czy bra­cia Cohen. Baśniowe otwarcie –motyw sym­pa­tycz­nej sta­ruszki (Lilian Gish), która czyta dzieciom biblijną przy­po­wieść o fał­szy­wych pro­ro­kach służy wyostrzeniu naszej uwagi na warstwie moralitetowej opowieści o obliczach zła. Chwilę póź­niej fał­szywy pro­rok poja­wia się we wła­snej oso­bie. Mono­log, którym raczy widza Mit­chum na samym początku, momental­nie usta­wia go w pozycji Zła Immanentnego. Zło jest tematem tego filmu. ­­­­­A przy tym „Noc myśliwego” mimo, że jest­ fil­mem ­mrocznym – jest też prze­pięk­na wizualnie: z genial­nymi zdję­ciami, rewe­la­cyjną muzyką, dosko­na­łym mon­ta­żem. Aktorstwo ma tutaj bardzo teatralny, ale w tej konwencji zamierzenie usztuczniony charakter. Mit­chum–to koncert przewrotnej gry – daje pierw­szy, cał­ko­wi­cie prze­ko­nu­jący por­tret psy­cho­paty, obłą­ka­nego reli­gij­nie serialnego mordercy, przodka Bate­sów, Bate­ma­nów i Lec­te­rów. Ale ­­każda z ról w tym filmie zdumiewa ­odwagą portretowania – czy będzie to sche­ma­tyczny przy­ja­ciel­ pija­czek, czy prowincjonalna modnisia, czy sama wdowa – „święta-prostytutka” waha­jąca się mię­dzy pożą­da­niem a reli­gij­ną ekstazą. „Noc myśliwego” przerosła schematyzm Noir i była odczy­ty­wana na róż­nych pozio­mach filmowej metafory – kon­fliktu doro­sło­ści z dzie­ciń­stwem, natury z cywi­li­za­cją, Dobra ze Złem, fał­szy­wej i prawdziwiej reli­gij­no­ści. Ta nad­pro­duk­cja głębinowych zna­czeń nie prze­sło­niła jed­nej zasad­ni­czej cechy tego prostego w sumie filmu – że nie­za­leż­nie od oko­licz­no­ści, baśń zawsze będzie ­­­­konstrukcyjnie stała gro­zą samą w sobie, tak, jak np. kla­syczne opowieści o Jasiu i Małgosi.
Char­les Lau­gh­ton jest w dziejach kina tajemnicą. Był świetnym aktorem komediowym i ulubionym prezenterem telewizyjnym. Specem od ról starych, konserwatywnych Anglików. Ten jeden film wskazuje jednak, że gdyby chciał byłby w historii kina reżyserem na miarę Houstona czy Hitchcocka.

Sławne filmowe sceny Noir:
Za pomocą własnych obu rąk (z wytatuowanymi LOVE i HATE na kostkach palców) Mitchum wygłasza kazanie wyjaśniające odwieczne zmagania dobra i zła, o ludzką duszę.

AKADEMIA ZAPOMNIANYCH ARCYDZIEŁ FILMOWYCH – KOLORY „NOIR”
Powstanie sugestywnej odmiany kina sensacyjno/gangsterskiego zwanej Noir(po polsku po prostu „czarnego kina”) była ściśle uwikłana w narastający klimat fatalizmu i chwiejności, jaka zapanowała w USA i na świecie w trakcie i po II wojnie światowej. Poza czynnikami historycznymi – ważne były też procesy modernizacyjne wpływające na ówczesną ludzką kondycję i obyczajowość. Poczucie kryzysu tożsamości powiązane było z dynamiczną industrializacją oraz pojawieniem się społeczeństwa masowego i konsumpcyjnego. Osobnym czynnikiem były impulsy emancypacyjne w sferze płci i społecznego gender. Postać kobiety fatalnej, niszczącej mężczyzn była w filmach symptomem reakcji na te zjawiska: nasilającego się mizoginizmu.

Estetycznie wizualna warstwa Noir wiele zawdzięcza europejskiej kinematografii, szczególnie ekspresjonizmowi niemieckiemu, który został przyswojony przez Hollywood dzięki emigrantom z Europy (m.in. takim twórcom jak Fritz Lang, Billy Wilder, Robert Siodmak, Otto Preminger, William Wyler). Z kolei komplikacje psychologicznego działania i motywacji bohaterów czarnego kina, ich niejednoznaczność etyczna inspirowane były popularnością teorii psychoanalitycznych Zygmunta Freuda i jego uczniów.
Stylistyka Noir to powtarzalny rytuał stałych sygnaturalnych znaków i symboli. Czarny film rozgrywa się zazwyczaj w mieście; do jego stałej ikonografii należy np. widok nocnej asfaltowej ulicy, mokrej po deszczu. Mroczny i niepokojący nastrój uzyskiwany jest przy pomocy ekspresyjnych środków: wyrazistych cieni, mocnych kontrastów, dominacji linii ukośnych i wertykalnych nad horyzontalnymi, nisko lub wysoko umieszczonych świateł kluczowych, agresywnego montażu i dezorientacji widza za sprawą unikania panoramicznych planów pełnych.

Postacie w filmie Noir często nie są wyodrębnione z tła, wtapiają się w nie, często ich wzajemny dystans podkreślany jest poprzez oddzielanie ich od siebie różnymi elementami kadru (drzwiami, oknami). Filmy operują chętnie zaburzoną, skomplikowaną nielinearną chronologią oraz posługują się często werbalnym komentarzem i narracją spoza kadru.

Najbardziej wpływowym aktorem czarnych filmów był Humphrey Bogart, który wykształcił charakterystyczny typ męskiego bohatera – prywatnego detektywa lub przestępcy. Wraz ze swoją żoną – LaurenBacall stworzyli schemat i typ najpopularniejszej ówcześnie ekranowej pary. Popularnymi duetami aktorskimi Noir byli również Adrian Ladd i Veronica Lake. Ikoną kobiecości filmu Noir stała się także Rita Hayworth. JaneGreer stała się prototypem ról kobiet fatalnych. Pośród innych znaczących aktorów kina czarnego warto wymienić Jamesa Cagneya, Richarda Conte, Richarda Widmarka, Burta Lancastera czy Robert Mitchum.
Termin Film Noir narodził się wtórnie na gruncie refleksji francuskiego filmoznawstwa. Po raz pierwszy w 1946 użył go krytyk Nino Frank, a spopularyzowali go w swej książce francuscy krytycy Raymond Borde i ÉtienneChaumeton. Kino Noir do dnia dzisiejszego fascynuje i inspiruje nowoczesną i ponowoczesną kulturę popularną i wysoką. Po latach filmy tej odmiany żyją swoim drugim życiem jako swoiste obiekty kultu w obrębie popkultury i ujawniają swoje nieoczywiste, ukryte głębinowe wymiary.
Kurator cyklu – dr hab Rafał Szczerbakiewicz
WSTĘP WOLNY!



  * 28 października 2017, godz. 19.00 – „Młynarski Plays Młynarski” koncert w ramach cyklu „Peryferia”


Bilety:
25 zł – normalny
15 zł – ulgowy (uczniowie, studenci, Seniorzy)
Liczba miejsc ograniczona!
Bilety do nabycia od 9 października w godzinach otwarcia kasy DDK "Węglin" lub w dniu koncertu na godzinę przed wydarzeniem.

W pazdzierniku 2010 roku nakładem MysticProduction na rynku ukazała sie  płyta zespołu Młynarski Plays Młynarski pt. „Rebeka Nie Zejdzie Dzis Na Kolacje" . Formacja dała koncerty na scenach całej Polski, uświetniła gale rozdania Paszportów Polityki 2010, była nominowana do Fryderyka w dwóch kategoriach i odebrała bardzo pochlebne recenzje w prasie muzycznej. Zarówno album jak i koncerty to subiektywne, swieze spojrzenie syna na fragment twórczosci ojca oraz spotkanie wybitnej artystki, kompozytorki i wokalistki młodego pokolenia z poezja  zakleta w legendarnych piosenkach.

Wojciech Młynarski kochał wielobarwność w muzyce, sztuce w z˙yciu. Taki tez˙ jest obecny program zespołu. Wybitne interpretacje Gaby Kulki wsparte zespołem pod kierownictwem Jan Emila Młynarskiego to podróz˙ przez muzyczne style i nastroje. Jest jazz, dancing, newwave i folk. Zespół w swoim programie dowodzi niezwykle silnego zwia?zkumie?dzy tekstem i muzyka? - relacji tak wyja?tkowej w twórczos´ci Wojciecha Młynarskiego i kompozytorów z nim współpracuja?cych (W.Korcz, J.Sent, J.Wasowski, J.Derfel...)

Obok Kulki i Młynarskiego na scenie wystepuja znakomici muzycy, członkowie pierwotnego składu Młynarski Plays Młynarski:
Wojciech Traczyk (m.in. Gaba Kulka, Warszawskie Combo taneczne, Ballady i Romanse)
i Piotr Zabrodzki (m.in. Mitch&Mitch, Warszawskie Combo taneczne, Warszawska Orkiestra Rozrywkowa).

Jan Młynarski o projekcie:
Ten zespół to synteza mojej dotychczasowej drogi scenicznej, historii rodzinnej oraz przyjaźni z Gabą, Piotrkiem i Wojtkiem. To także spotkanie z własnym ojcem i z wielkim autorem.“

Skład:

  • Gaba Kulka - wokal
  • Jan Myłynarski - perkusja
  • Piotr Zabrodzki - pianino akustyczne, elektronika
  • Wojciech Traczyk - gitara basowa, kontrabas